لحظه ناهار در اداره، تنها فرصت تجدید قوای کارمندان است، اما وقتی مجبورند غذای خود را روی یک میز پلاستیکی لرزان یا پشت میز کامپیوتر بخورند، نه غذا لذتی دارد و نه بازدهی بعدازظهر خوب خواهد بود. یک میز غذا خوری اداری خوب، تفاوت یک ناهار گرم و لذتبخش با یک وعده عذابآور را رقم میزند. اولین دغدغه، ارتفاع استاندارد است. میز ناهارخوری باید ۷۲ تا ۷۵ سانتیمتر ارتفاع داشته باشد تا صندلی معمولی زیر آن برود و زانوان اذیت نشوند. دومین دغدغه، رویه ضدحرارت و لکه است. اگر رویه لمینت ارزان باشد، ظرف داغ جای سفید میاندازد و سس گوجهفرنگی پاک نمیشود. به دنبال رویه اچپیال (هایپرس لمینت) با ضخامت حداقل ۱ میلیمتر باشید که در برابر حرارت ۱۸۰ درجه مقاوم است. برای محیطهای پررفتوآمد، میزهایی با پایه فلزی ضخیم (۳ در ۳ سانتیمتر) و لبههای پخخورده (بدون گوشه تیز) انتخاب کنید تا ایمنی بیشتر باشد. یک ویژگی فوقالعاده برای ادارات کوچک، میزهای تاشو دیواری است. این میزها در زمان غذا استفاده میشوند و بعد از کار جمع میشوند تا فضا آزاد شود. اگر پرسنل زیادی دارید، میزهای غذاخوری خطی بلند (نیمکتهای متصل) به جای میزهای چهارنفره مجزا، تا ۴۰ درصد صرفهجویی در فضا دارند. یک نکته روانشناسی: رنگ روشن روی میز (کرم، سفید، افرایی) اشتها را تحریک میکند و تاریک (مشکی، قهوهای سیر) خستگی ایجاد میکند. همچنین قرار دادن میز غذاخوری نزدیک پنجره یا نور طبیعی، روحیه کارمندان را به طرز چشمگیری بهبود میبخشد. کارمندان شاد، کارمندان بهرهورند.
